montanha magica

fòrça tellurica

frontièira, frontèra

mans d’òmes

estatua viva

de tota color

davalar dins la cava

sabors del Sud

fraires de sang

practic

 

contact

En contrast amb la sobrietat intensa de la nòstra novèla cava, avèm l’ivèrn passat tornat pintrar totas las botelhas. De quinas colors ? De las dels lanternons e las garlandas. Las colors primàrias e mirgalhadas, sens artifici, d’una casita sevilhana, d’una palhòta còrsa, aquelas que fan la fèsta. De blau, ben segur, mediterranèu, azurenc sus las armas dels reis, païsan sus las carretas pintradas. Aur e sang, dins lo desòrdre, qu’aicí a la frontièira, es pas que d’un pauc que sèm pas Catalans, sang i or, mas Occitans, aur e sang, rics de sen e paures d’aver. De verd perqu’avèm pas esperat los novèls convertits per comprene consí la natura, las nòstras garrigas, lo maquís, aquesta tèrra aspra on vivèm, son sacrats. De gris per acabar, gris de gresc, d’esquist, de calcari abenat e tanben de metal, lo gris d’alumini de l’estatua viva que desenant apara nòstres vins.

Coma de mistons que jògan amb sa brústia de colors flame nòva, avèm pintrat de nòu las letras de Castèlmaure, las avèm enauradas al cèl, n’avèm pintrat de bendas coma un còde a barras policròm (una qu’es un pauc fòrta totun, ja que dins lo meteis temps avèm debarassadas las etiquetas d’aqueles còdes !) I podètz veire çò que volètz. Perqué pas una baiadèra se sètz catalan (en sabent que las baiadèras, avant de tornar de las Indias per la peninsula iberica al sègle XVIII èran de dansairas, cosinas se ne vira de la paura Salomè). Suls nòstres vins, nòstres camisòts, nòstres panèls, nòstre teissut, nòstres gri-gris, avèm volgut tot simplament tornar trobar aquela gaietat migalhada, aquela frescor esperdigalhada, aquela franquesa salvarèla que per nosautres es part, ni cort ni costièr, de l’univèrs del vin e de Baccus. Es que, non, non pas, un còp per totes, aurem pas jamai lo vin trist !