montanha magica

fòrça tellurica

frontièira, frontèra

mans d’òmes

estatua viva

de tota color

davalar dins la cava

sabors del Sud

fraires de sang

practic

 

contact

 
Ont soi ? Aquò èra la question. Al còr d’aquel borroladís geologic, suls relèus que sòbran del caòs antediluvian ont van naàisser los Pirenèus. Al còr d’aquel nosament subrondant de fòrça tellurica que remena a bèl braçat las apelacions del penjal sud de las Corbièiras. A còr d’aquela zòna complèxa, d’aquel sanctuari natural que, de Calce la Catalana a Durban la Lengadociana compausa desenant un dels vinhaireses mai cobesejats del mond. Del desòrdre geologic que sembla formar aquel sublim rebaladís pedologic nais una bona part de l’originalitat, de la riquesa e de la raretat del terrador de Castèlmaure. Maridats pels penjals, calcaris e esquistes s’entrebescan, apondon sas vertuts e resòlvon, per la vinha, la « quadradura del cercle enologic » que vòl que potença s’opause necessàriament a finesa.

Mas l’energia que monta del sòl deu pas far desbrembar lo cèl, pas far desbrembar almens aquel preciós climat mediterranèu dels ivèrns corts e doces, dels estius cauds e secs. Aquel climat vivificat pels vents, coma Cèrç amb sas bofaniás ubagosas que purifican lo rasim mièlhs que cap de tractament quimic e concentran los chucs. Aquel climat que l’altitud esperdigalha pasmens garentís al mai calimàs de l’estiu, las nuèches frescas que se pòt pas far sens elas, dins aqueste Sud del Sud, per espelir los aròmas mai fins del rasim.