montanha magica

fòrça tellurica

frontièira, frontèra

mans d’òmes

estatua viva

de tota color

davalar dins la cava

sabors del Sud

liens du sang

pratique

 

contact

 
O nos ditz un vesin, que fa mai de 10 000 ans que l’oliu es aicí al sieu. E sap de qué parla lo vesin, pincat sus sos 4 500 sègles. Homo erectus li disèm o, mai entre nosautres - qu’es un vesin vos avèm dich, demòra pas qu’a 15 km ! – « l’òme de Tautavèl ». Sos descendents neolitics tanben visquèron dins lo ròdol coma o ensenhan los vestigis descobèrts, a Castèlmaure, dins la magestosa comba de la Val, pas plan luènh ça que la de las roïnas e del vinhairés de la Villa Imbreces, establida sul sit de l’actual vilatge d’Embres e subretot del castrum que los Romans çai establiguèron per protegir la frontièira, l’antica fita, contra las invasions e los contrabandièrs.

Castèlmaure, frontièira frontera del sud del temps que lo Reialme de França lai s’acabava. Es tanben çò que marcan las muralhas especegadas de la fortalesa d’Aguilar vesina – fa pauc foguèt promoguda « castèl catar » - e las pèiras bencudas de l’ancian castèl que cap a 1070 lo vilatge de Castèlmaure s’establiguèt jos sa proteccion. Sus las cimas de las sèrras, sòbran tanben d’ancianas torres de gacha e mai las traças d’un vilatge josieu, portat aquí per la reconquista.

Relíquia pertocanta d’aquel turt de culturas, la capèla preromanica de Sant Fèlis quilha encara son campanal dels arcs mozarabs, a plomb de las lausas qu’acatan las tombas dels Pompadors, ancians senhors dels luòcs, plan longtemps abans que los dos vilatges foguèsseon reunits jol nom d’Embres e Castèlmaure.