montanha magica

fòrça tellurica

frontièira, frontèra

mans d’òmes

estatua viva

de tota color

descente à la cave

goûts du sud

liens du sang

pratique

 

contact

 

     

Vertat que triga de far la comparason. En i avent la « Venècia provençala », lo « Versailles monpelheirenc » o la « Toscana lengadociana », d’unes, per amistat en general, vòlon que nòstra novèla cava siá un « Guggenheim de las Corbièiras ». La vertat ça que la jai endacòm mai. Èra pas lo dich de s’avastar dins lo subregrand, l’otracujat, lo paraulós , de cedir al fantasma del cruvèl bufèc. Èra pas question de placar, de progetar, a la mòda dels castèls viticòlas bodaleses o lengadocians de la fin del sègle XIX, una capa espessa d’orguèlh sus de bastiments que sa desmesura èra pas egalada que per son inadaptacion al país, a sa realitat sociala e a çò que dins lo patés tecnocratic disèm lo desenvolopament durable o sostenible. Al contrari, pels arquitèctes Lacaton & Vassal, s’agissiá a Castèlmaure de se fondre, sens truc ni turt, dins la vida vidanta, dins un terrador, dins un mestièr. S’agissiá de perlongar, d’ajudar, de sostene los gèstes quotidians de totes los que, amb Bernard Pueyo per primadièr, crèan aicí lo vin d’aicí. Parallèlament, caliá que tot aquò càpia dins un budget rasonable. Caliá evitar la desmesura que n’avèm parlat mai naut e metre en òbra de solucions tecnicas innovarèlas e sens polluir, coma es lo sistèma de climatizacion naturala per cooling (refrescament). Las primièiras sensacions (qu’aquel bastiment es un que del dedins se sentís, s’espròva) nos dison qu’avèm adesat l’objectiu.

Ara i a tanben la forma. Lacaton & Vassal s’interèsson pas de lanç al parer, a çò que se vei, a la mòstra. D’aquel « monument ecologic », pr’aquò, alena, raja un quicòm coma diriatz d’intelligéncia o que i sembla, e lo fa bèl. « Beutat utila », « estatua viva », marca tanben d’una diferéncia de vejaire amb un mond viticòla que tot còp sembla qu’a lo vin trist. Nosautres a Castèlmaure, coma totes los que pendent de millenaris an fach avançar lo vin, aquel filh nascut de la civilizacion mediterranèa e que ne fa la sintèsi, nosautres volèm tornar trobar e dire amb fòrça la part subrondanta de cultura que cap dins la viticultura.